April 2012

Op tweede paasdag hebben Conny en ik een bezoek gebracht aan Zinah. Zij zit vast in detentiecentrum Rotterdam. Op witte donderdag is zij 'van haar bed gelicht': opgepakt door de Vreemdelingenpolitie omdat zij verwijderbaar is zoals dat heet.

Wat een schril contrast tussen de blijdschap van vijf weken geleden en de gebrokenheid nu. Begin maart getuigde ze in Hebron van haar geloof in Jezus; samen met haar 83-jarige moeder werd ze gedoopt. In het doopgesprek, ter afronding van de belijdeniscatechese, had ze met stalende ogen verteld: 'Door Jezus ben ik een nieuw mens geworden!' Een indrukwekkend getuigenis uit de mond van iemand die vier geliefden heeft verloren door de gewelddadigheden in Irak! De avond voor haar doop had ze nog gezegd dat ze zou willen dat er helemaal niemand bij hoefde zijn. Maar wat een feest was uiteindelijk de doopdienst in het midden van de Hebron-gemeenschap, niet in het minst voor haarzelf en haar moeder. Op witte donderdag zou ze avondmaal mee vieren. Maar daar stak de politie dus een stokje voor...

Intens verdrietig troffen wij haar in de bezoekersruimte van het detentiecentrum. Tot in het diepst van haar ziel getroffen door de vernedering ('ik ben toch geen crimineel?'), door slapeloosheid, door onzekerheid over haar lot en de zorgen om haar moeder. We hebben tijdens het bezoekuur niet veel hoeven zeggen. We hebben haar laten uithuilen - en daar leek geen einde aan te komen. Als een eigentijdse Maria van Magdala zat zij in het stikkedonker. Ons bezoek heeft haar bemoedigd. We hebben samen gebeden en ze weet dat zeer velen onophoudelijk voor haar bidden. Intussen heeft een ervaren advocaat haar opgezocht, hij wil haar zaak behartigen. Ik ervaar dat als een gebedsverhoring. Het was ook niet voor de vorm dat we op eerste paasdag een bidstond hielden. Bijeen met haar moeder (tussen taalgenoten Joyce uit Libanon en Hany uit Egypte in), baden we met ongeveer vijftien mensen in vier verschillende talen voor Zinah. Opent uwe mond, eist van Mij vrijmoedig...

Peter Smits

www.hebronline.nl

Maart 2012

‘Ik geloof één heilige, algemene, christelijke kerk', belijden we. Op het college kerkopbouw hoorde ik vandaag dat juist het bezoeken van de zieken (‘jij hoort er ook bij', wil dat zeggen) een concretisering is van deze katholiciteit. Dat mag theologen-taal zijn, maar het staat niet los van de praktijk. Zo werd ik vanmiddag op weg naar huis in de straat aangesproken door de activiteitenbegeleidster uit het bejaardenhuis. Zij had de man opgezocht die vorige maand moest verhuizen naar een andere zorginstelling en was daar niet blij van geworden: men kon hem in zijn nieuwe woonomgeving weinig activiteiten aanbieden en aansluiting vinden bij medebewoners bleek ook niet eenvoudig te zijn. Ik vond het mooi om te horen dat zij een collega had ingeschakeld om te zien wat er alsnog voor hem gedaan zou kunnen worden (inclusief het regelen van kerkbezoek). Zij vond het mooi om van mij te horen dat deze meneer vanuit verschillende kerken, waaronder Hebron, bezoek zal blijven ontvangen. Het is inderdaad één van de vormen van kerk-zijn waarin zichtbaar wordt dat we proberen in de liefde van Jezus te blijven: ‘Ik was ziek en jullie hebben mij opgezocht'.

Morgen begint Elsemarie in Hebron aan een stage van zes weken, onderdeel van haar opleiding aan De Wittenberg in Zeist, met als thema ‘De geur die je verspreidt. Eén van de opdrachten die zij meekrijgt is om de uitnodigingen voor Pasen te verzorgen, alsook de coördinatie van enkele avondgebeden in de Stille Week. In de afgelopen jaren is gebleken dat dit in een behoefte voorziet. Zonder het woord ‘vesper' te hanteren, bieden we mensen in de buurt eenvoudig de gelegenheid om samen te komen voor stilte en gebed. Zo staan we stil bij het lijden van de Here Jezus en bereiden we ons met elkaar voor op het komende feest van Pasen. Ik herinner me goed hoe het voor de stagiaire van vorig jaar een hoogtepunt was toen ze leiding mocht geven aan een avondgebed met 25 mensen, waarbij in verschillende talen gebeden en gezongen werd.

Peter Smits
www.hebronline.nl

Februari 2012

Een volle agenda deze week. Maandag is mijn studiedag, op dinsdagmiddag volg ik in Leiden het college 'De dynamiek van de missionaire gemeente'. Met medestudenten ga ik de komende tijd onderzoek doen naar de missionaire praktijk van vier kerkplekken in Haarlem. Goed om mijn eigen praktijk te spiegelen aan hoe andere kerken naar buiten treden. Dinsdagmorgen is gereserveerd voor werkoverleg met onze leerwerktrajecter Mark Schippers. Samen nemen we het eerder geformuleerde beleid voor Hebron stap voor stap door om het waar nodig te actualiseren en aan te scherpen; de context waarin we werken verandert en daarom kunnen wij ook niet stil staan. Mooi dat Mark met een frisse blik meedenkt over hoe we in Hebron het beste gestalte kunnen geven aan de missionaire opdracht.

Naast de voorbereiding voor de dienst van aankomende zondag heb ik verder een aantal afspraken staan: met een Irakese jongeman die in Jezus gelooft maar tegelijk nog veel vragen heeft (over God, over erfzonde, over lijden); met de Irakese vrouw over wie ik eerder schreef, die zoals het zich nu laat aanzien op 4 maart D.V. samen met haar moeder belijdenis van haar geloof zal afleggen en gedoopt zal worden; met een Argentijnse pastor, getrouwd met een zendelinge uit de Noorderkerkgemeente, die zich de komende maanden vanuit Hebron wil inzetten voor pastoraal en missionair werk onder Spaanstaligen; een lunchafspraak met iemand van een interreligieus netwerk in Amsterdam-West; een uitwisseling met een groep tienerwerkers uit het land. Aanstaande woensdag laat ik een overtocht over het IJ met onze 'kids8' (8-11 jarigen) schieten in verband met intervisie en een werkbespreking met IZB-collega's.

Vanmiddag loop ik even langs in het ouderencentrum in de buurt, gisteren vertelde een trouwe Hebron-bezoeker dat hij moet verhuizen naar een bejaardenhuis veel verder weg. Veel te doen dus, des te groter de noodzaak om het ene nodige te kiezen en ook zelf aan de voeten van de Heer Jezus te zitten en te luisteren naar zijn Woord.

Peter Smits

www.hebronline.nl 

Januari 2012

Gisteren een enerverende zondag gehad. 's Morgens in de Noorderkerk een gastpredikant met Amsterdamse wortels. Mooi om te horen dat hij in zijn jongere jaren zijn ‘belevingsmomenten' niet zozeer in de kerk beleefde als wel in wijkgebouw Hebron: het Evangelie van Jezus als de ‘Koning aan het kruis' is wáár en God wil ook mij gebruiken om anderen met dat goede nieuws aan te raken! De dienst is een bemoediging om Jezus nog méér koning in mijn leven te laten zijn.

's Middags had ik vrij want onze leerwerktrajecter Mark Schippers ging voor in Hebron. Zelf heb ik een beetje ‘gekosterd': stoelen en dergelijke klaarzetten. De dienst was matig bezocht maar juist daarom viel op hoeveel kinderen er waren: tien om precies te zijn. Ik vind het zo bijzonder dat deze kinderen, meest in de leeftijd rond 11 jaar, via onze ‘kids8' club de weg naar de kerk weten te vinden. Zeven van hen zijn zonder hun ouders gekomen; op twee na waren ze mèt hun familie op het kerstfeest in Hebron geweest. Eén meisje vertelt dat ze in de kerstvakantie verhuisd zijn. Ze wonen nu iets verder weg, in Nieuw-West, maar gelukkig dicht bij één van de leiders van het kinderkamp. Misschien kunnen we op die manier in het contact blijven investeren.

Na de Hebron-dienst hebben we gegeten bij Egyptische vrienden. Ze hadden ons uitgenodigd vanwege het koptisch kerstfeest van 6-7 januari. Ze zijn altijd blij met ons bezoek, want familie hebben ze niet in Nederland! Op de terugweg troffen we vlak bij huis een man aan die gebukt over zijn vriendin op de stoep zat; ze had een epilepsie-aanval. Conny heeft een deken gehaald, ik kon niet veel anders doen dan er rustig en biddend bij blijven en na afloop - toen er uiteindelijk toch een ambulance bij moest komen - een kop koffie aanbieden aan een dakloze die ook al die tijd geholpen had - ‘als een barmhartige Samaritaan', zoals hij zelf zei.

Peter Smits
www.hebronline.nl

December 2011

Het zal niet heel lang duren, verwacht ik, voordat de definitie van Young Urban Protestants opgerekt kan worden. Vier weken geleden heeft collega Niels de Jong een magazine met de resultaten van zijn onderzoek onder deze groep aan de synode van onze kerk gepresenteerd. Op het werkveld gaat de ontwikkeling intussen verder.

Al komen ze niet bij bosjes, deze week meldden zich in Hebron, missionaire dochtergemeente van de Noorderkerk, dan toch twee mensen van rond de veertig om gedoopt te worden! Een Equadoriaanse moeder reageerde op mijn mededeling dat we over twee weken weer het heilig avondmaal hopen te vieren. ‘Maar ik ben nog niet gedoopt en mijn zoontje ook nog niet', was haar antwoord. Als we D.V. in februari aanstaande voor twee maanden assistentie krijgen van een Argentijnse pastor - getrouwd met onze vroegere bovenbuurvrouw en op verlof in Nederland voor de geboorte van hun eerste kindje -, hoop ik dat hij deze vrouw in haar moedertaal kan voorbereiden op het doen van geloofsbelijdenis
en op de doop van haarzelf en haar zoontje.

Vandaag hadden mijn vrouw Conny en ik een gesprek met een Irakese vrouw die ons had benaderd met de vraag hoe ze christen kan worden. In Irak had ze al lange tijd - in het verborgen - de Bijbel gelezen en inmiddels wist ze: het christelijk geloof betekent vrijheid, vrede en waarheid! We hebben haar aangeraden een christelijke gemeenschap in haar buurt te zoeken en daarin te gaan participeren. Zo kan ze groeien in geloof, kennis en discipelschap. Hoewel ik haar wees op gemeenten dichter bij huis, lijkt haar keuze al op Hebron gevallen te zijn. Ze is van harte welkom! Als zij en de moeder met haar zoontje gedoopt zullen worden, verheugen we ons in enkele young urban protestants ‘nieuwe stijl' die erbij gekomen zijn. Maar dat is niet eens het belangrijkste: er is vreugde in de hemel over één zondaar die zich bekeert...

Peter Smits
www.hebronline.nl